Do Ukrainy powracają szczątki przewodniczącego Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, pułkownika Armii URL Andrija Melnyka, który przez ponad 60 lat spoczywał w Luksemburgu. Po ceremonii pożegnania w Soborze Patriarchalnym UKGK w Kijowie małżeństwo Melnyków zostanie pochowane ponownie na Narodowym Cmentarzu Wojskowym.
Od 22 do 24 maja w Soborze Patriarchalnym Zmartwychwstania Pańskiego UKGK w Kijowie odbędą się nabożeństwa żałobne w związku z przybyciem do Ukrainy doczesnych szczątków Andrija Melnyka i jego żony Sofii Fedak-Melnyk.
Kim jest Andrij Melnyk
Andrij Melnyk — ukraiński wojskowy, działacz polityczny i jeden z najbardziej wpływowych liderów ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego pierwszej połowy XX wieku. Urodził się w 1890 roku w obwodzie lwowskim. Podczas I wojny światowej służył w Legionie Ukraińskich Strzelców Siczowych, a później został jednym z dowódców armii Ukraińskiej Republiki Ludowej i otrzymał stopień pułkownika.
Melnyk należał do najbliższego kręgu współpracowników Jewhena Konowalca — założyciela Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Po zabójstwie Konowalca przez agenta sowieckich służb specjalnych w Rotterdamie w 1938 roku to właśnie Andrij Melnyk został wybrany na przewodniczącego Prowodu Ukraińskich Nacjonalistów. Pod jego kierownictwem OUN starała się zachować jednolitą strukturę ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego w Europie.
Dlaczego OUN się podzieliła
W 1940 roku w organizacji doszło do rozłamu — część młodszych i bardziej radykalnych członków OUN poparła Stepana Banderę. Od tego czasu zwolenników Andrija Melnyka zaczęto nazywać „melnykowcami”, a zwolenników Bandery — „banderowcami”. Pomimo konfliktu wewnętrznego, oba skrzydła deklarowały walkę o niepodległość Ukrainy.
Przed działalnością polityczną Melnyk aktywnie zajmował się organizacją wojskową ruchu ukraińskiego. Był jednym z założycieli Ukraińskiej Organizacji Wojskowej — podziemnej struktury stworzonej po porażce walk wyzwoleńczych lat 1917–1921. Angażował się także w organizację formacji Strzelców Siczowych w Kijowie.
W okresie międzywojennym władze polskie więziły Melnyka za udział w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym. W więzieniu spędził kilka lat. To właśnie po wyjściu na wolność w 1929 roku poślubił Sofię Fedak — córkę znanego lwowskiego adwokata i działacza społecznego. Podczas jego uwięzienia regularnie go odwiedzała.
Życie na emigracji i śmierć w Luksemburgu
Podczas II wojny światowej Andrij Melnyk pozostawał jednym z symboli ukraińskiego ruchu politycznego na emigracji. Z powodu konfliktu z władzami nazistowskimi przez pewien czas przebywał w areszcie w Niemczech. Po wojnie mieszkał w Luksemburgu, gdzie kontynuował działalność polityczną w środowisku ukraińskiej emigracji.
Andrij Melnyk zmarł w 1964 roku. Został pochowany wraz z żoną na cmentarzu Bonnevoie w Luksemburgu.
Kiedy odbędzie się pożegnanie i ponowny pochówek
W Soborze Patriarchalnym zatwierdzono następujący harmonogram pożegnania:
22 maja:
- o 7:30 i 9:00 — Boskie Liturgie za zmarłych z panachidą;
- o 15:00 — początkowy Obrzęd parastasu;
- o 18:00 — Nieszpory;
- o 19:00 — czytanie Psałterza.
23 maja:
- o 7:30 i 9:00 — poranne Boskie Liturgie;
- o 15:00 — Główne nabożeństwo żałobne — Obrzęd pogrzebu z udziałem hierarchów, duchownych, świeckich oraz przedstawicieli władz.
24 maja:
- o 7:00 — przewiezienie trumien na Narodowy Cmentarz Wojskowy w celu pochówku w Panteonie Wybitnych Ukraińców.
Jak podjęto decyzję o ponownym pochówku
Rządową decyzję o ponownym pochówku Gabinet Ministrów Ukrainy podjął 15 maja 2026 roku. Rozporządzeniem nr 460 organom centralnym władzy wykonawczej powierzono zorganizowanie ekshumacji, transportu oraz przeprowadzenie ceremonii w Ukrainie.
Przeczytaj także: „Pośpiech może zdewaluować ideę”: gdzie mógłby powstać Panteon Wybitnych Ukraińców i kogo należałoby tam pochować ponownie
Wcześniej w Biurze Prezydenta informowano o utworzeniu Panteonu Wybitnych Ukraińców na terenie Narodowego Cmentarza Wojskowego. Chodzi o sprowadzenie do Ukrainy i ponowny pochówek wybitnych postaci politycznych, wojskowych i kulturalnych pochowanych za granicą.
